من غمگین تر از غمگین ترین مرد جهانم...

من که غمگین ترین مرد جهانم تو بگو
با هجوم شب و سیگار و دو فنجان چه کنم
دیربازیست که سجاده ی من روبه خداست
با شکستی که تبر زد به ایمان چه کنم
شعر گفتم برایت تو نماندی رفتی
با چنین واقعه و حسرت و هجران چه کنم
بی تو این پنجره ها هم پر از پاییز اند
با جنونی که شده شُهره ی ایران چه کنم
تاب دیدن که ندارم ، چرایش با تو
با سکوتی که شده طعنه ی یاران چه کنم
سال تو نو شد و من در کفنم می مانم
با بهاری که شده همچو زمستان چه کنم
غرق دردم پر از وسوسه های شدنت
با ورق هایی که شد مانند دیوان چه کنم
آخرین بیت غزل است سخن هست اما
با شروعی که وصل است به پایان چه کنم